„Człowiekowi można odebrać wszystko z wyjątkiem jednego: ostatniej z ludzkich swobód – wyboru własnej postawy w każdych okolicznościach” – pisał Viktor Frankl. Te słowa nie były czystą teorią akademicką. Frankl sformułował je po przetrwaniu kilku niemieckich obozów koncentracyjnych, w tym Auschwitz.
1. Doświadczenie obozu a narodziny logoterapii
Urodzony 26 marca 1905 roku w Wiedniu, Frankl przed wojną był psychiatrą pracującym z osobami z tendencjami samobójczymi. Trafienie do obozu wystawiło jego teorie na najcięższą próbę. Zauważył tam, że największe szanse na przetrwanie mieli nie ci najsilniejsi fizycznie, lecz ci, którzy mieli powód, by żyć – cel, do którego chcieli dążyć po wyzwoleniu. Po wojnie Frankl rozwinął logoterapię (od greckiego logos – sens) – nurt terapii egzystencjalnej.
2. Wola sensu jako główna siła człowieka
Logoterapia zakłada, że główną motywacją człowieka nie jest dążenie do przyjemności ani władzy, lecz wola sensu. Frankl uważał, że poczucie pustki egzystencjalnej jest głównym źródłem neuroz i stanów obniżonego nastroju. Sens można odnaleźć na trzy sposoby: przez twórczą pracę lub działanie, przez głębokie doświadczenie czegoś lub kogoś (miłość, kontakt ze sztuką czy naturą) oraz przez postawę, jaką przyjmujemy wobec nieuchronnego cierpienia.
3. Logoterapia w walce z kryzysem
Odkrywanie własnego sensu i wartości jest potężną bronią w walce z bezradnością, lękiem i apatią. Zobacz, jak wspieramy pacjentów przechodzących przez trudne momenty życiowe na stronie terapii depresji w Warszawie.