Depresja i lęk bardzo często idą w parze. Gdy objawy obu współwystępują i trudno je od siebie oddzielić, mówimy o zaburzeniach depresyjno-lękowych. To jeden z najczęstszych powodów zgłoszeń do specjalisty – i dobrze reaguje na leczenie.

Jak się objawiają

  • Obniżony nastrój, przygnębienie i utrata radości.
  • Ciągłe zamartwianie się, napięcie i niepokój.
  • Zaburzenia snu, zmęczenie, trudności z koncentracją.
  • Objawy z ciała: kołatanie serca, napięcie mięśni, „ucisk" w klatce.
  • Wycofanie, unikanie i poczucie, że „nie ma z tego wyjścia".

Skąd się biorą

Zwykle to splot czynników: przewlekły stres, trudne doświadczenia, czynniki biologiczne i utrwalone wzorce myślenia. Depresja i lęk wzajemnie się napędzają – lęk pogłębia bezradność, a obniżony nastrój nasila zamartwianie.

Jak wygląda leczenie

Najskuteczniejsza jest psychoterapia (zwłaszcza poznawczo-behawioralna), czasem łączona z farmakoterapią prowadzoną przez psychiatrę. Praca obejmuje zarówno objawy lękowe, jak i depresyjne oraz ich wspólne źródła.

Kiedy zgłosić się po pomoc

Jeśli objawy utrzymują się tygodniami i utrudniają codzienne życie, nie zwlekaj z konsultacją. Zobacz też strony terapii depresji i terapii lęku i nerwicy. W kryzysie i przy myślach samobójczych skorzystaj z Telefonu Zaufania 116 123, a przy zagrożeniu życia zadzwoń pod 112.

Źródła i publikacje naukowe

Poniższe źródła stanowią podstawę merytoryczną artykułu oraz materiał do dalszej lektury:

  • WHO — Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-11 (2019/2022): zaburzenia depresyjne (6A70) oraz lękowe (6B0).
  • Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) — DSM-5 / DSM-5-TR (2013/2022).
  • Hofmann S.G. i wsp. (2012) — The Efficacy of Cognitive Behavioral Therapy: A Review of Meta-analyses, „Cognitive Therapy and Research”, 36(5).